Vorige week had ik ook al een stukje uit dit boek voorgelezen, geïnspireerd door de voorstelling van John Cleese “Last time to see me before I die” in het Wilminktheater, die ik gezien had.

Het boek is een bundeling van gesprekken tussen Robin Skynner (psychiater) en John Cleese (komiek), over hoe we ons leven aangenamer en gelukkiger kunnen maken.
Het gesprek (dat ik voorlas):
“John: Ik moet zeggen dat jouw idee nogal een openbaring voor me is. Ik herinner me dat Jonathan Miller eens gezegd heeft dat ware humor een grote intimiteit oproept. Nu snap ik waarom. Omdat het beste soort humor de nadruk legt op de overeenkomsten tussen mensen, niet op de verschillen.
Robin: Dat is het meest waardevolle van humor, denk ik. Niet vanwege het plezier en het gevoel van welbevinden die ze ons schenkt, maar vanwege de manier waarop ze ons dag na dag kan herinneren aan de beperkingen waaraan we allemaal mank gaan, omdat we nu eenmaal mensen zijn – én aan het gemak waarmee we dat vergeten!” p. 101
Wat in dit voorgelezen stukje op de voorgrond staat is de medemenselijkheid, ‘common humanity’. En de verbinding, verbondenheid die dat schept. En dat gebeurt al als we nog heel klein zijn:
Filmpje: 2 todlers having fun and communicating
Ik wens iedereen een fijn weekend, en ik hoop jullie maandag weer een inspirerend stukje voor te lezen.
Nancy Meesters.