Vorige week maandag heb ik een meditatie gedaan die ik ‘Hartverwarmende meditatie’ heb genoemd. Aan het eind van de meditatie heb ik aangegeven dat de week erna de laatste meditatie van dit jaar op de website zou staan. Maar, ik had me helemaal niet gerealiseerd dat dan alweer 2e Kerstdag zou zijn. En nog geen week later alweer 2023. Een heel nieuw jaar…
“Welke dag is het? Het is zo’n dag waarop ik denk geen deel uit te maken van de dag. Ik ben opgenomen in de tijd en de tijd kent geen dagen.” Dit schreef Remco Campert in zijn column Kalender in de Volkskrant (19-04-2014). En dat is precies het soort gevoel dat ik het afgelopen jaar, vooral deze afgelopen dagen vaak had. Verlies van uren, dagen, tijd…
Als je hartverwarmend intikt op google krijg je de definitie “als iets je een goed gevoel geeft”. Daar ben ik dit afgelopen jaar vaak heel bewust naar op zoek gegaan, in een poging de nare gevoelens die ik ervaarde op te heffen. Maar die gevoelens laten zich niet ‘opheffen’, alleen doorleven en ervaren. En dat was vaak zwaar, dit afgelopen jaar. Hopelijk zal 2023 meer hartverwarmende momenten met zich meebrengen.

Het afgelopen jaar,
was vaak naar.
Maar,
soms een hartverwarmend gebaar.
Dat maakt me dan stil,
en brengt me daar waar ik wezen wil.
In januari, als start van het nieuwe jaar, ga ik eerst zelf weer op stilteretraite in Duitsland, met als thema “Dimensions of Trust”, onder begeleiding van Tineke Osterloh. Het wordt georganiseerd door EAMBA, en ik hoop er bekenden tegen te komen. En te kunnen genieten van het samenzijn in stilte.
[ ‘De natuur is de eeuwigheid. Ik ben er maar even. En de eeuwigheid is ook maar een woord, net als dinsdag, eens bedacht als hoopvol woord om mee voort te leven, een plechtanker, waarvan ik me vandaag losgeslagen voel, drenkeling in de zee van de tijd.
De tuin is vruchtbaar, vandaag ben ik een lege kartonnen doos. De voorwerpen om me heen staren me wezenloos aan. Alles is tot stilstand gekomen. Herinneringen die zich gisteren nog aan mij opdrongen, laten het vandaag afweten. Hun bron is uitgedroogd. Het is alsof er nooit herinneringen waren en mijn bestaan onbewezen is. Herinneringen zijn een teken van leven, mij bereikt geen teken, geen blik van herkenning uit de verte, geen hand die mij toezwaait.’
Uit de column Kalender van Remco Campert ]
Column ‘Kalender’ die Remco Campert schreef voor de Volkskrant, 19 april 2014
Ik hoop jullie volgend jaar weer te mogen verwelkomen, en te inspireren met meer Mindfulness Momentjes. Maar, eerst ga ik op stilteretraite.
Nancy Meesters.