Afgelopen maandag heb ik een meditatie gedaan die ik ‘aankomen’ heb genoemd. Daarbij heb ik vooral geoefend met aankomen in het moment. Vooral omdat veel mensen nog aan het bijkomen zijn van de feestdagen, en ik bij mezelf opmerkte dat ik (na mijn retraite) ook nog aan moest komen.
Thuis aankomen, weer in mijn eigen bed slapen, weer zelf koken, en het oppakken van mijn dagelijkse leven en mijn werk. Niet meer in een groep mediteren, maar weer alleen. (Terwijl er tegelijkertijd, wereldwijd, veel meer mensen op hun kussentje zitten. Ik ben daarin niet alleen.)

Eigenlijk verandert er niks, en tegelijkertijd verandert alles voortdurend. (Dat was ook een van de dingen die me tijdens mijn laatste retraite vaak bezig hielden).
Thuiskomen na een retraite is toch altijd weer een bijzonder moment. En daarover vond ik een gedicht waarvan vooral de eerste zinnen me enorm aanspraken.
Thuis
Vind een stoel en trek je haast uit
hang haar traag over de leuning
naast je deadlines en gedoe
leeg je hoofd en leg de wereld
aan je voeten, laat maar liggen
kom je later wel aan toe
maak jezelf een poosje kwijt
neem een koffie
en DE tijd.
– Judith Nieken
Het gedicht staat op een hele leuke website Straatpoëzie. Het doel van deze website is om zoveel mogelijk voorbeelden van poëzie te verzamelen in de openbare ruimte van Nederland en Vlaanderen.
Ik wens iedereen een fijn weekend, en ik hoop jullie volgende week opnieuw te mogen ondersteunen in jullie eigen beoefening met een nieuw mindfulness momentje.
Nancy Meesters.